Нашата православна црква и нејзините верници денеска го слават Свети Софрониј Ерусалимски
Роден во Дамаск од познати родители. Откако ја собра светската мудрост, тој не бил задоволен, туку отишол да собере чисто духовна мудрост.
Во лаврата на свети Теодосиј го запознал монахот Јован Мош, кога се земал за учител и заедно со него тргнал да ги посети манастирите и подвижниците во Египет. Неговата лозинка била: учи повеќе духовна мудрост секој ден.
Сè што дознале, го запишале и подоцна објавиле во две книги под името Лимонар или Цвеќник. Подоцна отишле во Рим, каде умрел Моша, оставајќи аманет на Софрониј да го пренесе или на Синај или во Лаврата на Теодосиј.
Софрониј ја исполнил желбата на својот учител и неговото тело го пренел во лаврата на Теодосиј, а потоа останал во Ерусалим, кој во тоа време бил ослободен од Персијците.
Присуствувал на враќањето на светиот крст од Персија, кога царот Ираклиј на грб го донел во Светиот град. Стариот патријарх Захариј, исто така вратен од ропството, не живеел долго, па кога се преселил на другиот свет, го заменил Модест, а по ова го заменил блажениот Софрониј.
Со посебна мудрост и ревност раководел со црквата десет години. Тој застанал во одбрана на Православието од монотеистичката ерес, која ја осудила на неговиот Собор во Ерусалим пред да биде осудена на VI Вселенски собор.
Тој го напишал житието на Света Марија Египетска, го составил чинот на големо водоосветување и вовел некои нови химни и песни на различни богослужби. Кога арапскиот калиф Омар го освоил Ерусалим, Софрониј го молел да ги поштеди христијаните, по што Омар го затворил во притвор.
Кога Омар набрзо почнал да ги ограбува и малтретира христијаните во Ерусалим, Софрониј со многу извици се молел на Бога да го земе меѓу живите на земјата, да не го види сквернавењето на светителите.
И Бог ја услишил неговата молитва и го одведол при себе во дворовите Свои небесни во 644 година.
Погрижете се да се помолите денес: „Вистината на нештата те откри на твоето стадо како правило на верата, модел на кротост и учител на воздржаност. Затоа си стекнал високи почести со смирение, а богатство со сиромаштија: Оче Софрониј, моли се на Христа Бога да ги спаси нашите души“.
