Нашата православна црква и нејзините верници денеска го слават Свети Преподобен Давид Солунски
Блажениот отец е роден на Исток, а во младоста го оставил светот, роднините, пријателите и сето богатство и со љубов го следел Господа.
Со големо воздржување ги покорил телесните страсти и се јавил како ангел во телото. Покрај тоа што бил украсен со воздржаност, тој бил и многу смирен.
Читајќи го Светото Писмо и житијата на светите луѓе, тој се обидел да ги имитира, особено светите столбови. Населувајќи се во близина на Солун, се качил на бадемово дрво и гол седнал на неговите гранки.
Таму како птица со сладок глас ги тешел сите што доаѓале кај него со корисни совети. Неговиот ум бил насочен кон божествената височина, затоа Бог го збогатил со дарот на чудотворството и станал светиот столб на Црквата, кој со своите чуда ги просветлил сите.
Некои од неговите ученици го молеле да слезе од дрвото и да живее во ќелија што ќе му ја изградат. Сепак, Свети Давид останал на дрвото три години. Тогаш му се јавил ангел Господов и му рекол дека Господ ги исполнил неговите молитви и му дал смирен ум и побожноста што ја побарал од Бога.
Потоа слегол од дрвото и се преселил во ќелијата што му ја направиле под бадем. Издржувајќи ги сите неволји, зима и жештина, тој достигнал бестраст.
На слепите им го враќал видот
Што се однесува до неговите чуда, доволно е да се споменат барем две. Еднаш кај него донеле еден млад човек кој бил опседнат од ѓаволот.
Кога младиот човек се приближил до ќелијата, почнал да вреска дека огнот го гори, а потоа Давид ја испружил раката низ прозорецот, го благословил и го избркал демонот од него. Кога еднаш му донеле една слепа жена, тој се помолил на Бога, ја благословил со знакот на крстот, и таа веднаш прогледала.
Солунскиот митрополит Аристид и сите благородници и граѓани еднаш побарале од преподобниот да оди во Цариград кај царот Јустинијан (527-565) за да завршат некои градски работи. Преподобниот тргнал на пат со своите двајца ученици Теодор и Димитриј, но пророкувал дека нема да се врати жив во градот.
Кога дошол пред царот во Цариград, зел жар во рацете, ставил темјан и го окадил царот, а огнот не му ги изгорел рацете и ни најмалку не го повредил. Кога го видел тоа, царот му се поклонил на Давид и ја исполнил молбата на народот за која дошол.
По враќањето во Солун, преподобниот, според пророштвото, се упокоил во градското собрание во 548 година. Неговото свето тело било донесено во градот и погребано во манастирот на мачениците Теодор и Меркуриј.
Моштите останале цели и не изгниле
Со својот ангелски живот и натприродни чуда, овој блажен отец ги надминал границите на човековата природа и отидел кај својот Господ, кого го засакал уште како млад.
