Денес е тажен ден. Некако млитаво и напнато. Сирени, луѓе кои бегаат, ракетни напади, запалени аеродроми, паника, неизвесност за иднината. На едно фрлање камен растојание од нас. Во Европа во 21 век.
Повеќе отколку ако мислевме дека оваа војна ќе заврши. Станува збор само за штракање со оружје, размена на реплики и играње на нерви меѓу Владимир Путин и Западот. Но не. Европа беше запалена денеска, 24 февруари 2022 година и некако ситуацијата стана сериозна.
Дури и изгледите оваа војна да трае само неколку дена, како што некои веруваат, не е добра. Од историјата знаеме повеќе од еден пример на конфликти кои завршиле за кратко време – обично има една страна, огромна воена сила, која ја уништува другата и работите завршуваат.
Но, дали ќе биде така сега? Се чини дека ветрот не дува во таа насока. Има премногу луѓе вклучени во Украина – една земја, патем, е премногу богата со секакви ресурси за да остане непречена и надвор од дофатот на големите сили.
Не се обврзувам да коментирам кој е виновен за тоа што се случува таму – ова е многу сложена геополитичка игра, која ние смртницитe не ја знаеме во целост. Да, Путин денес е означен како агресор, но нели и Соединетите Држави ја опколија целата европска граница на Русија со воени бази во последните години.
Ова е судир на повисоко ниво, но трагедијата е што жртвите од овој судир се од најниските нивоа. Страшно е. Војната повторно ќе го збрише целото човештво, претворајќи ги луѓето во ѕверови кои ги одземаат животите на другите луѓе.
Уште еднаш, поради ненаучените лекции од историјата, ќе ги видиме страдањата, тагата и солзите на изгубените невини животи. А поради интереси, алчност за моќ и пари, може и едноставно поради лудило на шеф на држава.
Од сабајле се прашувам дали ќе гледаме липање на жени и деца? Дали ќе гледаме како се отстрануваат телата на мртвите деца од урнатините на срушените згради? Ќе видиме ли ранети и осакатени војници? Дали оваа војна ќе излезе од границите на Украина?
Се згрозувам само кога ги читам вестите за Украинците кои на социјалните мрежи прашуваат дали можат да дојдат во некоја од европските земји без пасош и дали можат да најдат засолниште?
Сакам да му викнам на претседателот на Украина: “Предадете се! Ова е вашиот единствен излез! Сè друго ќе доведе до реки од kрв – kрв на невини луѓе!”
Се згрозив кога видов кога беше најавена операцијата – во 4.00 часот навечер. Започна во приближно исто време во 1939 година. Втора светска војна. Се бара ли оваа симболика или е само случајност?
Би сакал да верувам дека никој никогаш не би сакал да се повтори слично злосторство. Никаде. Никој. Но, дали човекот знае до каде може да оди човечката суровост и лудило …
А веста во последен момент е тажен знак за она што можеме да го очекуваме. Украинските власти соопштија дека првата цивилна жртва на операцијата е дете кое денеска го загубило животот во гранатирање на станбена зграда.
Се молам за Украинците. Не за нивниот лидер и нивните политики. Се молам за најобичните Украинци. Оние кои ќе бидат жртви на ова kрвопролевање.
