Сите умреле затоа што не сакале да се откажат од својата вера во Христа
Во времето на злобниот император Ликиниј, кој владеел со источниот дел на Византиската империја, имало голем прогон на христијаните.
Во Никопоље Ерменско, се појавиле кај управителот на царот Лисиј, Св. Леонтиј со уште неколку негови пријатели и му кажале дека се христијани. „А каде е вашиот Христос? праша Лисиј.
Па нели е распнат и нели умре? На тоа, св. Леонтиј одговорил: „Кога знаете дека нашиот Христос умре, знајте дека и тој воскресна од мртвите и се вознесе на небото“.
По долга расправија за религијата, Лисиј ги претепал и ги фрлил во затвор, каде што не смееле да јадат и пијат. Една благородна христијанка Власиана им однела вода и ја подала низ прозорецот на занданата.
И во затворот им се јавил ангел Божји за да ги утеши и охрабри. Кога судењето требало да започне, Лисиј и двајца затворски чувари се појавиле како преобратени христијани, и многу други, од кои само 45 на број.
Судијата сите ги осудил на смрт така што прво со секира им биле отсечени рацете и нозете, а потоа ги фрлиле во оган.
Таа страшна казна буквално била извршена, а душите на светите маченици полетале кај својот Господ во вечниот живот. Тие чесно пострадале и ја наследиле империјата во 319 година.
Молитва
Твоите маченици, Господи, во своите маки примија непропадлив венец, од Тебе Боже наш, зашто со Твоја помош ги победија мачителите и ја уништија немоќната дрскост на демоните: спаси ги нашите души со нивните молитви.
