Кинеска приказна за селанец и старец – што не смееме да ја заборавиме кога ќе кажеме „Не ми е гајле“ или „Не е моја работа…!
Еднаш имаше еден селанец. Никогаш никому не помагал и не учествувал во работите на селото. Ако му кажат дека некој е тажен или во неволја, дека на некој итно му е потребна помош, тој одговарал: „Не е моја работа“.
Овој селанец некогаш одгледувал ориз. Собрал огромна вреќа со ориз, едвај ја натоварил на грбот. И отидел на пазар – сакал да го продаде целиот ориз попладне.
Тој беше на пат. И неговиот постар комшија отишол во истата чаршија – и тој одел да си ги продава плодовите. По пат разговараа меѓу себе. Старецот го прашал селанецот:
– Слушнав дека не му помогна на соседот кога му изгоре куќата. Дали е ова точно?
– Да, тоа е неговата куќа. Не е моја работа, не си го пикам носот во што и кому гори. Секој си ја чува куќата.
– Па, ако видиш човек во неволја? Ако сега никој освен тебе не можеше да му помогне, и ако воопшто не ти е тешко да помогнеш, не го жртвуваш последното – дали тогаш би помогнал?
– Зошто да се мешам во туѓ живот. Ти велам, не е моја работа. Немам никаква корист од тоа. Запомни, човеку, никогаш не треба да се мешаш во туѓите работи.
– Па, како што велиш, тоа е твоја работа, одговори старецот.
Заминаа на долго патување и најпосле стигнаа до градската чаршија. Одеднаш, селанецот почна да гледа наоколу, трчаше наоколу, истрча неколку метри назад. А старецот полека редеше зеленчук, не го гледаше, се подготвуваше да тргува.
Селанецот истрча до старецот, почна да мавта со рацете и да вика: “Зошто не ми кажа дека ми пукна вреќата со ориз? Го истурив целиот ориз по пат. Немам што да продавам освен мојата искината торба. Како можеше да молчиш?”
– Сам кажа, тоа не е моја работа. Затоа не се мешав во твојата работа.
Вистина е дека не треба да даваме совет ако некој не го бара тоа од нас или не сака да го слушне. Човек не треба да се меша во туѓи животи и работи, но често се чини дека модерниот свет тоа го сфатил премногу „буквално“.
Емпатијата е исклучително важна, не прави луѓе, полни со чувства. Не поврзува еден со друг и ја шири таа вибрација на љубовта без која нашиот живот би бил празен. Тоа укажува дека не можеме и не треба да бидеме еден без друг.
Затоа е важно да погледнеме наоколу и да видиме – дали на некој од нашата околина му треба помош, дали на некој очајно му треба разговор, прегратка…
Кога си помагаме, создаваме круг на добри дела кој се проширува и расте и го прави овој свет подобро место за секој од нас. Да се потсетиме на ова секој пат кога ќе кажеме или велиме „Не ми е гајле…“
