За некои луѓе, животот е натпревар – натпревар за унапредување, за да се има совршено тело, за намалувањата во јануари. Во оваа луда трка, се чини дека немаме минута да застанеме, да погледнеме наоколу и да кажеме: „Еј, животот е прекрасен!“
Во одреден момент излегува дека никогаш не сте постигнале хармонија со себе или оваа хармонија ќе дојде кога ќе биде предоцна. На пример, кога имате 83 години.
Една жена најде писмо од една постара дама до нејзината пријателка и одлучи да го сподели со сите. Многу е важно да сфатиме што сака да ни каже пред да биде предоцна.
Дури вреди да се ископира последната реченица од писмото некаде на парче хартија и да се стави на место каде што ќе го гледаме секој ден.
“Драга Берта,
Читам повеќе, а прашина помалку. Седам во дворот и уживам во глетката без да се лутам дека тревата не е добро исечена. Поминувам повеќе време со семејството и пријателите и шетам многу помалку.
Треба да ги претвориме нашите животи во серија искуства, кои ги цениме, а не само да ги преживуваме. Во моментов се обидувам да погодам кои се овие моменти и да уживам во нив.
Не штедам ништо и не чувам ништо за посебни прилики. Јадеме од нашата најдобра услуга, го носам мојот најнов џемпер во продавница и не го чувам мојот убав парфем само за специјални настани и родендени, но го користам него секој ден, дури и ако не треба да излегувам од дома.
Повеќе немам зборови и фрази како „можеби“, „некогаш“ во мојот речник. Ако нешто вреди да се слушне, види и направи, ќе го сторам тоа веднаш, без одлагање.
Што би направил човек ако знае дека денес е неговиот последен ден? Можеби ќе ги собере семејството и пријателите на едно место.
Ќе им се извини ако ги повредил и ќе им каже колку ги сака. Можеби ќе излезат заедно да ја јадат својата омилена храна.
Па, никогаш нема да знаеме што точно би правеле луѓето ако знаат колку време им останува. Но, таквите мали незавршени радости ќе ме налутат ако знам дека времето ми истекува и дека нема да можам да ги правам.
Ќе бидам лута бидејќи не ги напишав писмата што ги сакав. Лута и сожалувачка што не им кажав доволно често на мојот сопруг и родителите колку ги сакам.
Затоа се обидувам да уживам во се што ми го прави животот среќен и убав. И секое утро, кога ќе ги отворам очите, си велам дека денот ќе биде посебен.
Секој ден, секоја минута, секое изненадување, е подарок. Можеби нашите животи се развиле во сосема поинаква насока отколку што се очекуваше.
Можеби песната на нашите животи не е она што го сакаме, но тоа не значи дека треба да престанеме да танцуваме под нејзините звуци додека сме на оваа Земја“.
