Еднаш еден мудрец бил поканет во големо семејство за Велигден.
На масата имало корпа со разнобојни јајца.
– Погледнете колку се убави јајцата! – рекол – Најразлични бои… А и луѓето се како јајца.
„А затоа што се убави ли?“, прашала газдарицата, очекувајќи да ја пофалат.
– Преку страдањето. Господ ги варил во сад со врела вистина, ги обоил со поуки и така душите се очистиле и осветлеле како оние на трпезата.Но не сите – некои останале недоварени, други се искршиле …
За тоа време децата почнале да се зафркаваат со јајцата.
– Погледнете ги овие малите! Тие знаат една вистина.
– Како изгледа таа? – прашал таткото – Се уште се незрели за мудрост!
Мудрецот скршил јајце и ја покажал жолчката.
– Тоа е вистината! Без разлика како изгледаме надвор – црвена, сина, жолта боја – да го зачуваме нашето срце чисто. Затоа што тоа е најскапоцената и најблиската врска со Отецот.
„Но, нели сепак јајцата ќе бидат изедени? – се спротивставил таткото.
За тоа време најмалото дете почнало да плаче затоа што батковците му го скршиле јајцето. Мудрецот го зедол своето јајце и му го подадел на малото дете.
– Мудроста е да се даде. – одговорил тој. – Да даваш од срце, без да бараш сметка колку од жолчката останала. И да го сакаш својот ближен како што им покажал Исус на своите ученици. Така отпечатокот на доброто ќе остане во срцето на ближниот.
Така мудрецот го посеал словото Божјо на светиот празник Велигден…
