Понекогаш имаме тенденција да се разгоруваме брзо, да бидеме агресивни, да ги обвинуваме сите околу нас за нашите сопствени неуспеси. Во такви моменти мора да ја прочитаме оваа поговорка, а потоа да ја запаметиме:
Учителот разкажувал:
Кога бев млад, сакав да пловам со лотка. Имав мала лотка, сам ја носев во езерото и можев да останам таму со часови.
Еден ден седнав со затворени очи и медитирав. Прекрасната ноќ се претвори во волшебно утро.
Одеднаш некава лотка ја удари мојата. Бев лут! Ги отворив очите и за малку ќе го навредам тој што ме вознемири, но видов дека чамецот е празен.
Немаше на кого да го истурам мојот гнев. Што можев да направам? Немав друг избор освен повторно да ги затворам очите и да го најдам внатрешниот мир.
На изгрејсонце стигнав до центарот во мене. Празната лотка стана мој учител.
Оттогаш, ако некој се обидуваше да ме навреди, само си кажував: „И оваа лотка е празна“.
